Medycyna anti-aging

Starzeć się pięknie, estetycznie, zgodnie z zasadami sztuki starzenia „ars senescendi”, a do tego żyć długo… Czy to możliwe? (więcej…)

Dr n. med. J. Twardowska-Rajewska – geriatra, gerontolog 10.07.2019
FacebookTwitterGoogle+Email

Starość nie przychodzi nagle i nie zaskakuje nas z dnia na dzień. Jest ona ostatnim etapem w życiu człowieka. Poprzedzają ją kolejne okresy: począwszy od poczęcia, poprzez dojrzewanie, dorosłość i dojrzałość. Sposób przeżywania każdego dnia życia kształtuje te kolejne, a ponadto warunkuje tempo starzenia i jakość starości.

Każdy starzeje się w sposób indywidualny, a wiek biologiczny i funkcjonalny (sprawność fizyczna) nie są zazwyczaj zgodne z wiekiem metrykalnym. To, czy większość seniorów będzie przesiadywała w fotelach w otoczeniu mnóstwa leków czy spacerowała, tańczyła, pływała – ma znaczenie nie tylko dla nich samych, ale też dla całego społeczeństwa. Zła lub dobra jakość życia, generowanie kosztów na leczenie i opiekę lub ich uniknięcie zależy od każdego przeżytego przez nas dnia. Do starości należy przygotowywać się przez całe życie, a na długowieczność trzeba ciężko zapracować, bo dobre geny stanowią jedynie jej 30%.

Ponadto chcielibyśmy starzeć się pięknie – estetycznie. Do tego potrzebna jest jednak nie tylko dobra wola, ale też wiedza, umiejętności i kompetencje. Należy się zatem uczyć. Ten obszar wiedzy to edukacja w profilaktyce gerontologicznej. Jest to nowoczesny sposób myślenia, który trzeba wprowadzać w życie. O tym, aby dożyć późnej starości w zdrowiu, myślimy zazwyczaj dopiero u progu emerytury lub już po przejściu na nią. To niestety trochę za późno, bo wiele niekorzystnych zdarzeń zdrowotnych mamy już wówczas za sobą.

Musimy jednak dokonać pozytywnego bilansu życia: docenić i wyeksponować zachowane zasoby, czyli nasz kapitał, mając również świadomość deficytów i wiedzę o sposobach ich minimalizowania. Jest to odpowiedzialna praca – na zawsze, do końca życia!

Od czego zacząć ?

Okres życia 50+  (tzw. przedstarczy) to czas „najmłodszych starych” (youngest old). Jakie działania trzeba zaplanować, podjąć i zrealizować w tym czasie? Najlepiej rozpocząć od bilansu zdrowia. Niestety nie istnieją w Polsce procedury NFZ składające się na bilans zdrowia. Nie ma również specjalizacji lekarskiej typu „medycyna przeciwstarzeniowa i estetyczna”. Aby dokonać takiego bilansu zdrowia, należałoby zacząć od podstawowych metod diagnostyki lekarskiej:

1. BADANIE PODMIOTOWE (wywiad): pytanie o obecne dolegliwości lub ich brak, o przebyte choroby, o choroby przewlekłe (trwające) i ich wpływ na sprawność, jakość życia.przeprowadzenie wywiadu odnośnie sposobu żywienia, preferencji, nawyków, ograniczeń (zaleceń lekarskich dot. sposobu żywienia),

  • przeprowadzenie wywiadu odnośnie aktywności fizycznej – jej rodzaju i regularności,
  • ocena nastroju, skłonności do depresji, samooceny, snu, wypoczynku, sposobów spędzania czasu wolnego, utrzymywanych relacji międzyludzkich,
  • oszacowanie sprawności umysłowej – pamięć, myślenie, aktywność intelektualna: praca umysłowa, trening pamięci,
  • pytanie o obecnie przyjmowane leki.

2. BADANIE PRZEDMIOTOWE (fizykalne):

  • badanie serca, płuc, jamy brzusznej, kończyn – przez oglądanie, osłuchiwanie, RR, badanie dotykiem,
  • pomiar masy ciała, wzrostu, obwodów (talii, bioder, ramion, łydek, fałdu skórno-tłuszczowego),
  • badanie składu tkanek ciała (udziału masy tłuszczowej i pozatłuszczowej).

3. BADANIA DODATKOWE:

  • laboratoryjne: krwi i moczu (ogólne, glikemii, lipidogramu, funkcji nerek, kału na krew utajoną),
  • w razie potrzeby – badania obrazujące (USG, rtg i inne).

4. SKIEROWANIE NA KONSULTACJE SPECJALISTYCZNE – do ginekologa, stomatologa, okulisty, foniatry; w razie potrzeby skierowanie do innych specjalistów – kardiologa, neurologa, ortopedy, diabetologa, chirurga naczyniowego, dermatologa, psychiatry, psychologa, andragoga.

5. PODSUMOWANIE WYNIKÓW BADAŃ I KONSULTACJI – ustalenie i rozpoznanie istnienia schorzeń przewlekłych lub czynników ryzyka usposabiających do ich rozwoju.

6. WSKAZANIE METOD PROFILAKTYKI I LECZENIA w oparciu o styl życia – ustalenie terapii lekami, w uzgodnieniu z odpowiednimi specjalistami, ustalenie należnej masy ciała i zalecanej dziennej kaloryczności oraz jakościowego składu dobowej racji pokarmowej (we współpracy z dietetykiem); wskazania i przeciwwskazania co do rodzajów aktywności fizycznej we współpracy z rehabilitantem, trenerem osobistym.

7. KONSULTACJE Z PSYCHOTERAPEUTĄ (w razie konieczności).

8. WYZNACZENIE TERMINU BADAŃ KONTROLNYCH – OKRESOWYCH.

W praktyce do takiego algorytmu postępowania przygotowany jest dziś geriatra. Jednak przez NFZ finansowana jest tylko jedna procedura: kompleksowa ocena gerontologiczna. A szkoda, bo geriatra to nie tylko specjalista od schorzeń wieku podeszłego, ale właśnie od profilaktyki i edukacji geriatrycznej i gerontologicznej. Nauczyciel „sztuki starzenia”! Nauczyciel musi jednak mieć chętnych do nauki uczniów – pacjentów. Taki uczeń musi posiadać poczucie sprawstwa, tj. wierzyć, że ma wpływ na swoje zdrowie i życie, że warto się trudzić, że taki wysiłek ma sens, że nikt inny nas w tym nie wyręczy. Powinien być aktywny i umotywowany, mieć wiarę i nadzieję na ciekawą, dobrą przyszłość.

 

Dr n. med. J. Twardowska-Rajewska – geriatra, gerontolog
Ogólna ocena:
0
ilość ocen: 0

Komentarze

0

Podobne artykuły

Pobierz bezpłatny Poradnik dla Rodzin i Opiekunów Seniorów

Książka dedykowana jest wszystkim tym, którzy chcą zgłębić swoją wiedzę na temat opieki i wsparcia seniorów w codziennym życiu. Publikacja jest bezpłatna i zawiera praktyczne informacje dotyczące procesów starzenia, chorób związanych z wiekiem, opieki, rehabilitacji i pomocy socjalnej.