Terapia zajęciowa u osób cierpiących na choroby neurologiczne

Terapia zajęciowa stanowi istotną część procesu rehabilitacji u osób starszych, niepełnosprawnych i osób o niekorzystnym statusie społeczno-ekonomicznym. Odtwarzanie czynności dnia codziennego, a także rozwijanie nowych umiejętności, pozwala osobom potrzebującym na poprawę jakości życia poprzez kształtowanie umiejętności ruchowych, jak również daje szansę na powrót do życia społecznego. Podczas terapii chory może dostosowywać wykonywanie poszczególnych czynności do bieżących możliwości, przygotowywać się do podjęcia pracy czy aktywnie spędzać czas wolny. (więcej…)

mgr Łucja Mazurkiewicz, fizjoterapeutka 10.06.2020
FacebookTwitterEmail

Osoby zmagające się z chorobami neurologicznymi bardzo często wymagają interdyscyplinarnej opieki, która pozwoli im na całkowity lub choćby częściowy powrót do funkcjonowania w społeczeństwie. Poprzez współpracę neurologa, pielęgniarki, fizjoterapeuty, neurologopedy, neuropsychologa oraz terapeuty zajęciowego można jednocześnie wpływać zarówno na funkcje psychologiczne, fizyczne, poznawcze, jak i emocjonalne. Wielopłaszczyznowe podejście do procesu rehabilitacji zwiększa szansę na powrót do sprawności chorego. Podczas terapii zajęciowej specjaliści zwracają szczególną uwagę na charakterystykę jednostki chorobowej, a także indywidualne objawy i potrzeby chorego. Ze względu na różnorodność celów terapii, które uczestnik zajęć chciałby sobie postawić, terapeuta zajęciowy powinien zaplanować postępowanie terapeutyczne w oparciu o możliwości funkcjonalne, stopień świadomości, motywację, a także środowisko, w jakim dotychczas żył chory. Dodatkowo, wykonywane podczas terapii zadania pomagają uczestnikowi w sprostaniu oczekiwaniom stawianym przez członków rodziny czy współpracowników (tj. samodzielne wykonywanie podstawowych czynności życiowych czy zadań wymaganych w obrębie dotychczas zajmowanego stanowiska).

Terapia zajęciowa jest prowadzona indywidualnie lub grupowo. W przypadku zajęć grupowych prowadzący może zaproponować jednakowe zadanie dla każdego z uczestników lub rozdzielić różne zadania, w zależności od rodzaju i stopnia deficytu neurologicznego. Najczęściej wykorzystywanymi rodzajami terapii są ergoterapia (czyli praca z wykorzystaniem zajęć manualnych), arteterapia (opierająca się na czynnym bądź biernym kontakcie ze sztuką) oraz socjoterapia (polegająca na trenowaniu umiejętności społecznych i zapobiegająca izolacji osoby z niepełnosprawnością).

Osoby cierpiące na choroby neurologiczne (np. po przebytym udarze lub uszkodzeniu rdzenia kręgowego) bardzo często nagle wymagają pomocy osób trzecich. Początkowym celem terapii staje się wówczas osiągnięcie możliwie jak największej samowystarczalności w podstawowych czynnościach dnia codziennego, takich jak spożywanie posiłków, ubieranie się czy korzystanie z toalety. Na pierwszym etapie terapeuta pomaga wykonać daną czynność poprzez prowadzenie ruchu. Dzieje się tak do momentu, aż rozwijane funkcje motoryczne pozwolą choremu na czynne wykonanie ruchu. Kiedy uczestnik terapii osiągnie podstawowe cele, terapeuta wprowadza kolejne, bardziej złożone zadania. Terapia zajęciowa obejmuje również pracę z chorym, który ma deficyty poznawcze. Wykorzystuje się wtedy m.in. ćwiczenia usprawniające pamięć, umożliwiające czytanie czy pisanie. Podczas takiego treningu osoba chora może np. zapamiętywać pokonywaną z terapeutą trasę między pomieszczeniami, odczytywać znajdujące się w pobliżu szyldy czy zapisywać listę zakupów. W całym procesie rehabilitacji działania terapeuty zajęciowego są ukierunkowane na chorego, czyli pozwalają na rozwiązywanie jego bieżących problemów funkcjonalnych, nie sprawiają bólu oraz są dostosowane do indywidualnych potrzeb.

Różnorodne formy terapii zajęciowej w procesie rehabilitacji osób zmagających się z chorobami neurologicznymi początkowo pozwalają na odtworzenie podstawowych czynności dnia codziennego, umożliwiają wykonywanie coraz bardziej złożonych aktywności, a w wielu przypadkach pozwalają na ich doskonalenie oraz wdrożenie w życie poza salą terapeutyczną. Niejednokrotnie terapia zajęciowa ułatwia dostosowanie możliwości chorego do dotychczas wykonywanego zawodu bądź ukazuje inny, możliwy do osiągnięcia kierunek ścieżki zawodowej. Taka forma terapii daje również szansę na odkrycie nowych zainteresowań i zdolności. Wszystkie te elementy pozwalają choremu na jak najpełniejszy powrót do sprawności i aktywności w życiu społecznym.

 


Bibilografia:

  1. Juśkiewicz-Swaczyna B., Białkowska J., Rola terapii zajęciowej w rehabilitacji, Szkice Humanistyczne XV, 2015.
  2. Barinow-Wojewódzki A., Bogdański P, Ciechanowski K., Fizjoterapia w chorobach wewnętrznych, Wyd. Lekarskie PZWL, Warszawa, 2013.
  3. Rotterrnund J,. Nowotny J., Terapia zajęciowa w rehabilitacji medycznej, Alfa-Medica Press, 2014.
mgr Łucja Mazurkiewicz, fizjoterapeutka
Ogólna ocena:
5
ilość ocen: 2

Komentarze

0

Pobierz bezpłatny Poradnik dla Rodzin i Opiekunów Seniorów

Książka dedykowana jest wszystkim tym, którzy chcą zgłębić swoją wiedzę na temat opieki i wsparcia seniorów w codziennym życiu. Publikacja jest bezpłatna i zawiera praktyczne informacje dotyczące procesów starzenia, chorób związanych z wiekiem, opieki, rehabilitacji i pomocy socjalnej.